RSS

Τα Ορφικά Μυστήρια

12 Οκτ.

«Ο Ορφεύς στάθηκε το έμψυχο πνεύμα της Ιεράς Ελλάδος, ο αφυπνισμός της θείας ψυχής».
Με αυτά τα λόγια χαρακτηρίζει τα Ορφικά Μυστήρια και τον ιδρυτή τους Ορφέα, ο συγγραφέας Εδουάρδος Συρέ (Ed. Shure) στο βιβλίο του «ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΜΥΣΤΑΙ».
Πράγματι, τα Ορφικά Μυστήρια κυριάρχησαν για μεγάλο χρονικό διάστημα στον αρχαίο κόσμο και κατέχουν ξεχωριστή θέση ανάμεσα στις αρχαίες Ελληνικές τελετουργίες.

Image Ιδρυτής των μυστηρίων θεωρείται ο Ολύμπιος Ορφεύς, υιός του Οιάγρου και της Μούσας Καλλιόπης. Γεννήθηκε στην Πίμπλεια της Πιερίας την 13-14η χιλιετία π.Χ. και υπήρξε μία ιδιαίτερα πολυσχιδής προσωπικότητα: λέγεται ότι έλαβε μέρος στην Αργοναυτική Εκστρατεία, ότι εφηύρε την λύρα και ήλθε σε επαφή με τους Καβείρους της Θράκης από τους οποίους επηρεάστηκε.
Επίσης παροιμοιώδης έμεινε ο έρωτας του για την Ευρυδίκη για την οποία κατέβηκε ως τον Άδη για να την πάρει πίσω από το βασίλειο του Πλούτωνα. Η συνολική θεώρηση των Ορφικών αποδεικνύει πως ο Ορφέας ήταν όντως υπαρκτό πρόσωπο και όχι απλά το αποκύημα της φαντασίας ορισμένων.

Τα Ορφικά Μυστήρια ξεκίνησαν από τα Βορειοελλαδικά βουνά, σε μια εποχή που ο Διόνυσος ο κατ’ εξοχήν Θεός των μυστηρίων, λατρευόταν σαν Θεότητα της Σελήνης (Φεγγαροθεός). Δημιουργώντας τα Μυστήρια ο Ορφέας ένωσε τη θρησκεία του Δία με εκείνη του Διονύσου.
Οι μυημένοι έπαιρναν από τις διδασκαλίες του τις μεγάλες αλήθειες που το θαυματουργό τους Φως έφτανε μέχρι το λαό με την μορφή ενός πέπλου προσιτού και ανακατεμένου με την ποίηση και τις δημόσιες τελετές. Μεγάλος Ιερέας του Δια και εξέχων Μύστης της Θράκης, ο Ορφέας έγινε για τους μυημένους ο μεγάλος Αποκαλυπτής του Ουρανίου Διονύσου.
Οι τελετές των Ορφικών λάμβαναν μέρος την νύκτα. Η ουσία των Μυστηρίων είναι η μετάβαση από το σκότος στο φως με διάφορους αλληγορικούς και συμβολικούς τρόπους.
Στο άδυτο του ναού ο Ιεροφάντης άναβε την τελετουργική Πυρά από μία συνεχώς καίουσα Ιερά Πηγή και εμφανιζόταν μπροστά στους μυημένους. Οι ναοί των Ορφικών είτε ήταν κτιστοί, είτε απλά σπήλαια.
Ένα άλλο μέρος της Ορφικής φιλοσοφίας αποτελούν και οι Ορφικοί Ύμνοι που ψάλλονταν κατά τις τελετές.
Είναι πανάρχαιοι και οι παλαιότεροι ανάγονται στην 11η χιλιετία π.Χ. Εξυμνούν διάφορες θεότητες και δίνουν πλήθους στοιχείων για την Ορφική Κοσμολογία, όπως: την γέννεση του Σύμπαντος από μια έκρηξη, την θεωρία του Κοσμικού Ωού (άποψη πως ο κόσμος γεννήθηκε από ένα αυγό), την πίστη στην Συμπαντική Αρμονία, την αναφορά στο Ζωδιακό Κύκλο, καθώς και πλήθος αστρονομικών γνώσεων όπως την ύπαρξη του Πολικού Αστέρα, τις Ισημερίες και τα Ηλιοστάσια.
Η Αρχαία Ελληνική Θεολογία προήλθε από τους Ορφικούς και επηρέασε τόσο τον Πυθαγόρα όσο και τον Πλάτωνα. Ο Πλάτων μάλιστα στα κείμενα του ονομάζει τον Ορφέα «Θεολόγο».

Ο λόγος του Ορφέα λοιπόν προχώρησε μετά τον θάνατό του με τρόπο μυστηριώδη μέσα στις φλέβες του Ελληνισμού από τις μυστικές αρτηρίες των Ιερών και τον έκανε Μύστη.
Οι Θεοί έμειναν σύμφωνοι με τον λόγο του, όπως μέσα σε έναν ναό ο χορός των μυημένων συμφωνεί με τους ήχους μιας αόρατης λύρας. Έτσι η ψυχή του Ορφέα έγινε η ψυχή της Ελλάδος.

 
1 σχόλιο

Posted by στο 12/10/2007 in Αρχαία Μυστήρια

 

One response to “Τα Ορφικά Μυστήρια

  1. the_truth

    11/05/2008 at 9:01 μμ

    Χριστιανισμός ή Αρχαιότητα ?

    Πώς είναι δυνατόν να επικράτησε ο Χριστιανισμός ? Γιατί οι Έλληνες πίστεψαν στη νέα αυτή θρησκεία ? Στη συνέχεια παραθέτουμε ένα μέρος της κατάστασης στην Αρχαία Ελλάδα σχετικά με τις ανθρωποθυσίες, και την παιδεραστία. Σε άλλες χώρες τα πράγματα ήταν πολύ χειρότερα:

    *************************************************************************************************

    Ανθρωποθυσίες

    Παυσανίας, Ελλάδος Περιήγησις Θ 8,2: «Εδώ στις Πότνιες της Βοιωτίας υπάρχει και ναός του Διονύσου Αιγοβόλου. Κι αυτό γιατί κάποτε, ενώ θυσίαζαν στον θεό, έγιναν τόσο βίαιοι εξαιτίας του κρασιού που σκότωσαν τον ιερέα του Διονύσου. Αμέσως μετά τον φόνο τους επισκέφτηκε επιδημία, και το Μαντείο των Δελφών είπε ότι για να φύγει πρέπει να θυσιάζουν ένα αγόρι στο άνθος της νιότης του. Μερικά χρόνια αργότερα, όπως λένε, ο θεός αντικατέστησε το αγόρι με μια κατσίκα ως θύμα».

    ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ, Λυκούργος, 16: «Το γεννημένο παιδί (…) αν όμως ήταν ασθενικό και κακόμορφο, το έστελναν στις λεγόμενες Αποθέτες, βαραθρώδη τόπο πλησίον του Ταϋγέτου, διότι φρονούσαν, ότι παιδί που δεν είχε εξαρχής γεννηθεί υγιές ούτε εύρωστο, ήταν συμφερότερο και για το ίδιο και για την πόλη να μη ζεί».

    ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ, ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ, 13: (Έχουμε και το παράδειγμα ανθρωποθυσίας, που οι Σαλαμινομάχοι τού Χρυσού Αιώνα τής αρχαίας Αθήνας, τέλεσαν πριν από τη Ναυμαχία τής Σαλαμίνας, προς τιμή του Διονύσου)

    «Ενώ ο Θεμιστοκλής προσέφερε κοντά στη ναυαρχίδα θυσία, του έφεραν τρεις αιχμαλώτους, οι οποίοι ήταν ωραιότατοι και στολισμένοι μεγαλοπρεπώς (…) Όταν τους είδε ο μάντης Ευφραντίδης, επειδή εκείνη την ώρα υψώθηκε από τα ιερά μεγάλη και λαμπρή φλόγα, ταυτόχρονα δε κάποιο φτέρνισμα από τα δεξιά έδωσε το σημάδι, τον συμβούλευσε να αρχίσει από τους νέους αιχμαλώτους και αφού προσευχηθεί, να τους θυσιάσει όλους στον Ωμηστή Διόνυσο. Έτσι, είπε, θα εξασφαλιστεί στους Έλληνες η νίκη συγχρόνως και η σωτηρία. (…) Και ο Θεμιστοκλής εξεπλάγη, (….) αλλά το πλήθος άρχισε με ομαδικές φωνές να επικαλείται τη βοήθεια του θεού, ωδήγησε βιαίως τους αιχμαλώτους στο βωμό και επέβαλε να εκτελεστεί η θυσία, όπως συμβούλευσε ο μάντης. Αυτά τα διηγείται εκ των ιστορικών ο Φανίας ο Λέσβιος, ο οποίος ήταν φιλόσοφος και όχι άπειρος στα ιστορικά ζητήματα».

    «Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα»: «(..) Στον Τάφο του Φιλοποιμένος θυσιάζονται Μεσσήνιοι αιχμάλωτοι (183 π.Χ.) Κορυφαία θέση έχει η θυσία βρέφους επάνω στο βωμό του Λυκαίου Διός στην Αρκαδία, κατά την οποία ακολουθούσε διανομή και βρώση των ψημένων τεμαχίων του θυσιασθέντος βρέφους. Ο Λυκούργος δια νόμου κατάργησε τις ανθρωποθυσίες που γίνονταν στη Σπάρτη προς τιμήν της Αρτέμιδος. Στη Χίο και τη Λέσβο αναφέρονται συχνές ανθρωποθυσίες που γίνονταν κάθε χρόνο για να τιμήσουν τον Δία και τον Διόνυσο(…)»

    «Υδρία»: «(..)Υπάρχουν αρκετές μαρτυρίες για ανθρωποθυσίες στην Αρχαία Ελλάδα. Τα κυριότερα κέντρα ανθρωποθυσιών ήταν: Στο Λύκαιο όρος της Πελοποννήσου όπου το ιερό του Λύκαιου Δία. Εδώ οι ανθρωποθυσίες συνεχίστηκαν ως τον 3ο μ.Χ. αιώνα (…)» .

    «Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν λεξικόν του Ήλιου»: «(…) Απαντώμεν ανθρωποθυσίας επίσης εις την Μεσσηνίαν, εις την Πέλλην της Θεσσαλίας, εις την Αρκαδίαν, εις την οποίαν ο Ζευς εδέχετο ανθρώπινα θύματα και μετά την εμφάνισιν του Χριστιανισμού(…)»

    Χωρίο του Πορφυρίου, Νεοπλατωνικού φιλοσόφου εκ Τύρου, του 3ου αιώνα μ.Χ. στο έργο του Περί Αποχής των εμψύχων: «Αφ ου μέχρι του νυν ουκ εν Αρκαδία μόνον τοις Λυκαίοις, ούδ εν Καρχηδόνι τω Κρονω, κοινή πάντες ανθρωποθυτούσι, αλλά κατά περίοδον της του νομιμου χάριν μνήμης εμφύλιον αεί αίμα φαίνουσιν προς τους βωμούς, καίπερ τοις παρ αυτοίς οσίας εξειγούσης των Ιερών, τοις περιρραντηρίοις κηρύγματι, ει τις αίματος ανθρωπείου μεταίτιος». Παντού μας λέει ο Πορφύριος, οι αρχαίοι Έλληνες ειδωλολάτρες έδειχναν το ήθος τους ΑΝΘΡΩΠΟΘΥΩΝΤΑΣ! (Θεόφραστος στον Πορφύριο, Περί αποχής εμψύχων 2, 27 καθώς και: Ηρόδοτος 7, 197, Πλάτ., Μίνως 315c, Θεόφραστος στον Πορφύριο, Περί αποχής εμψύχων 2, 27).

    Ancient Mysteries by Peter James and Nick Thorpe: Το 1979, σε μια αρχαιολογική αποστολή στην Κνωσό, στην Κρήτη, ο καθηγητής της αρχαιολογίας με το όνομα Peter Warren ανακάλυψε σπίτια όπου το ταβάνι τους είχε πέσει στο πάτωμα. Ανακάλυψε μερικά σπιτικά αντικείμενα όπως και ένα μεγάλο βάζο που περιείχε κατάλοιπα από τροφές, καμένη γη και οστά ανθρώπου (σπόνδυλο) με σημάδια από κοψίματα. Ερευνώντας περισσότερο στο διπλανό δωμάτιο, ανακάλυψαν 251 οστά από ζώα (πρόβατα, γουρούνια, σκύλους, κ.λ.π.) μαζί με 371 ανθρώπινα κόκαλα και θραύσματα από κόκαλα, όλα όμως ήταν κόκαλα παιδιών. Όλα αυτά τα κόκαλα είχαν σημάδια από κοψίματα. Ο Warren συμπέρανε πως επρόκειτο για κάποιο είδος καvνιβαλισμού, μιας και τα σημάδια των οστών έμοιαζαν με εκείνα που παρουσιάζονται όταν κάποιος προσπαθεί να αφαιρέσει το κρέας από αυτά. Κάποιο μακάβριο είδος λατρείας, με τον θάνατο και το φάγωμα των παιδιών για θρησκευτικούς σκοπούς, έδινε υπόσταση στο μύθο του ανθρωποφάγου Μινώταυρου.

    Δεν είναι οι πρώτοι αρχαιολόγοι του προϊστορικού Aιγαίου που γράφουν ότι ανέσκαψαν μια ανθρωποθυσία. Πρώτος ο X. Tσούντας έγραψε πως σε δύο σημεία των Mυκηνών σημείωσε, πολλαπλές μάλιστα, ανθρωποθυσίες κι ακολούθησαν πολλοί άλλοι, Eλληνες και ξένοι ανασκαφείς. Και αναφέρονται οι: A.J.B. Wace στις Mυκήνες, C. Blegen στην Πρόσυμνα, Vollgraff στο Άργος, A. Persson στα Δενδρά, E. Πρωτονοταρίου-Δεϊλάκη στην Kαζάρμα, ενώ στους πεπεισμένους συγκαταλέγεται και ο M. Aνδρόνικος, ο οποίος μάλιστα «θεωρεί πιθανότατο πως οι ίδιοι οι Mηκυναίοι εισήγαγαν το έθιμο της ανθρωποθυσίας στην Kύπρο, όπου επανειλημμένως έχει διαπιστωθεί ανασκαφικά».

    Παιδεραστία

    «Συμπόσιον» Πλάτων: (179) αναφέρει τον θεσμό των Ιερών Λόχων που αποτελούνταν από εραστές και ερωμένους. (182) αναφέρει την ομοφυλοφιλία στην Σπάρτη, την Θήβα κλπ, όπου πρέπει οι άνδρες να προκαλούν ευχαρίστηση στους εραστές τους. (191-192) περιγράφεται και επαινείται η παιδεραστία ως «αρρενωπή»

    Πλάτων, Φαιδρός: (254) γράφει πως ο παιδεραστής πείθει τον ερωμένο να κάνουνε «αφροδίσια»

    Πλάτων, Παρμενίδης: (127) Αναφέρει πως ο φιλόσοφος Ζήνων ήταν «παιδικός» του Παρμενίδη

    Πλάτων, Χαρμίδης: (155d) Λέει πως ο Σωκράτης πόθησε έναν νεαρό, όταν τον είδε χωρίς ενδύματα στην παλαίστρα.

    Στράβων, Γεωγραφικά Ι’ 4, 12 και Ι’ 4,21: Αναφέρεται ότι στην Κρήτη ήταν πολύ συνηθισμένη η παιδεραστία και είναι νόμιμο το να απαγάγει κάποιος ένα αγόρι για σεξουαλικό σκοπό.

    Πλούταρχος, Ερωτικός, 17: Γράφει για τις προτιμήσεις του Θηβαίου στρατηγού Επαμεινώνδα για νεαρά αγόρια.

    Ξενοφών, Λακεδαιμονίων Πολιτεία, Β’ 12: Λέει πως στην Σπάρτη ο έρωτας για τα παιδιά ήταν στωικός και παιδαγωγικός, αλλά στη Βοιωτία ο παιδεραστής συζούσε με τον ερωμένο, σαν παντρεμένο ζευγάρι, και στην Ήλιδα ο εραστής κέρδιζε τον ερωμένο με χατήρια. Β’ 14: «εν πολλαίς γαρ των πόλεων οι νόμοι ΟΥΚ εναντιούνται ταις προς τους παίδας επιθυμίαις», δηλαδή στις περισσότερες πόλεις οι νόμοι δεν εναντιώνονται στις επιθυμίες για νεαρά αγόρια.

    Αισχίνη, Κατά Τιμάρχου, εκδ. Ι. Ζαχαρόπουλος: (137) Ισχυρίζομαι ότι το (…) να γίνεται ένας νέος ερωμένος κάποιου ανδρός χωρίς χρήμα, επειδή τον αγαπά, είναι πολύ καλόν, αισχρόν δε είναι το να πορνεύεται αντί χρημάτων

    Στράτωνας, Παλατινή Ανθολογία, βιβλίο δωδέκατο: «Αν το αγόρι είναι δώδεκα ετών τότε μου κάνει χαρά, κι αν βρίσκεται στα δεκατρία τότε με τραβάει ακόμα ισχυρότερα. Κι όμως στα 14 του είναι η γλυκύτερη ακμή του έρωτα, όταν αρχίζει το 15ο έτος προσφέρει ακόμα ομορφότερη ηδονή. Οι 16ρηδες είναι για όλους τους θεούς. (..)»

    Μελέαγρου, Παλατινή Ανθολογία, XII, 86: «Η Κύπρις ως γυναίκα με φλόγες για γυναίκες σε τυλίγει. Όμως τον γλυκό πόθο για τα αγόρια τον κυβερνά αυτοπροσώπως ο Έρως. Να δείξω την προτίμησή μου προς τα που; Προς το αγόρι ή προς τη μητέρα; Όμως κι η ίδια η Κύπρις θα έλεγε νομίζω: Το θρασύ το παιδάριον νικάει».

    (Σόλων, αποσπάσματα 21 και 23, Berg. Th. Hiller E. – Crusius O. Anthologia lyrica sive lyricorum Graecorum reterum praeter Pindarum reliquiae potiores, BT, από τον Πλούτ. Ερωτ. 5 (751bc)): Σ’ ένα ποίημά του ο Σόλων λέει ότι ευτυχισμένος και αξιομακάριστος είναι εκείνος που έχει τα εξής τέσσερα πράγματα: αγόρια που να τα χρησιμοποιεί ως κίναιδους, άλογα, κυνηγετικά σκυλιά, και φίλο στο εξωτερικό. Στο δεύτερο ποίημα κατονομάζει πώς ακριβώς επιθυμεί να απολαύσει το αγόρι.

    Αθηναίος, 13, 77 (601e): Για τους Χαλκιδείς μαρτυρεί ο Αθηναίος, ότι μαζί με τους Κρήτες ήταν παράφοροι στην παιδοφιλία («..περί τα παιδικά δαιμονίως επτόηνται..»)

    *************************************************************************************************

    Προς Θεού με τα παραπάνω δεν θέλω να εκμηδενίσω την προσφορά της Αρχαίας Ελλάδος στις επιστήμες, τις τέχνες και τη φιλοσοφία. Κάθε άλλο. Αυτό που θέλω να τονίσω είναι η ηθική κατάπτωση από την οποία μας έβγαλε ο Χριστιανισμός. Αν δεν είχε έρθει ο Χριστός πολύ πιθανόν να είμαστε ακόμα στην ίδια κατάσταση.

    Και καταλήγοντας: Γιατί υπάρχουν ακόμα εκατομμύρια Χριστιανοί ενώ έχουν εξελιχθεί τόσο πολύ οι επιστήμες και έχει αυξηθεί η γνώση ?

    (1) Διότι το Ευαγγέλιο είναι μοναδικό. Όλοι καταλαβαίνουμε την τελειότητα του κηρύγματος του Ευαγγελίου (να αγαπάς τον συνάνθρωπό σου όπως τον εαυτό σου, να φροντίζεις τον φτωχό, τον πεινασμένο, τον άστεγο, τον μετανάστη, τον ασθενή, τον φυλακισμένο, να τιμάς τους γονείς, να αγαπάς τους εχθρούς σου, να μην κάνεις ότι δεν θέλεις να σου κάνουν κλπ.). Συνήθως όμως δέχεται έντονη κριτική όχι λόγω των λαθών του αλλά λόγω των παθών μας. Για παράδειγμα ο μοιχός το κατακρίνει επειδή του απαγορεύει να έχει σχέσεις με άλλη εκτός από τη νόμιμη σύζυγό του. Ο κλέφτης το κατακρίνει επειδή του απαγορεύει την κλεψιά. Ο ψεύτης γιατί του απαγορεύει το ψέμα κ.ο.κ. Αντί λοιπόν να κοιτάξει ο καθένας μας να διορθώσει τα πάθη του, κοιτάμε να διορθώσουμε το ΝΟΜΟ. Ας κοιτάξουμε να διορθώσουμε ο καθένας τον εαυτό του γιατί η ζωή αυτή είναι πολύ σύντομη. Μετά ακολουθεί κρίση. Και πολύ σωστά και λογικά ακολουθεί κρίση διότι σε αυτό τον κόσμο πολλές φορές δεν βρίσκεις το δίκαιό σου.

    (2) Διότι παρά την τόσο μεγάλη εξέλιξη, κάποια στιγμή έρχεται για ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ ο σωματικός θάνατος. ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΗ δεν μπόρεσε ποτέ να νικήσει το σωματικό θάνατο. ΜΟΝΟ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ (και κάποιοι Άγιοι οι οποίοι ανέστησαν νεκρούς ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ). Αν ο ΧΡΙΣΤΟΣ δεν είχε νικήσει το θάνατο, δηλαδή δεν είχε ΑΝΑΣΤΗΘΕΙ, τότε σύντομα αυτό το ψέμα θα είχε σβήσει. Για να μην έχει σβήσει εδώ και 2000 χρόνια και να υπάρχουν εκατομμύρια πιστοί και μάλιστα υπό το πρίσμα τόσων νέων γνώσεων και τέτοιας εξέλιξης των επιστημών σημαίνει ότι ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ !

     

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: